การถอดบทเรียนสัมนาเชิงปฏิบัติการ “โครงการสร้างความมั่นคงให้แก่ระบอบประชาธิปไตย ที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุข”

วันที่ ๒๒-๒๔ มกราคม ๒๕๕๓  ณ โรงแรมเกาะช้าง ทรอปิคานา จ.ตราด

ณ โรงแรมเกาะช้าง ทรอปิคาน่า เกาะช้าง จังหวัดตราด

โดยการสนับสนุนของ สำนักงานจังหวัดตราด
จัดกระบวนการโดย อาจารย์ ชัยวัฒน์ ถิระพันธุ์ / มูลนิธิการเรียนรู้และ พัฒนาประชาสังคม

บทเกริ่นและการเดินทางสู่ตราด

ข้าพเจ้าออกเดินทางจากกรุงเทพไปจังหวัดตราดด้วยความหวัง

ท่ามกลางความร้อนแรงทางการเมืองภายในประเทศ ความซบเซาทางเศรษฐกิจ และความรู้สึกที่เหมือนจะสิ้นหวังกับอนาคตของสังคม พวกเรายังมีความหวัง และรู้ว่ายังมีผู้คนอีกมากมายในประเทศนี้ที่มีความหวัง มีพลังและรอคอยที่จะสานต่อความหวังจากกันและกัน หรือรอที่จะได้รับการจุดประกายความหวังกลับขึ้นมาอีกครั้ง

ข้าพเจ้ารู้สึกว่า คณะของพวกเรา ทีมวิทยากรจากมูลนิธิการเรียนรู้และพัฒนาประชาสังคม นำโดย อาจารย์ ชัยวัฒน์ ถิระพันธุ์ เป็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ปรารถนาจะต่อแรงใจ สานแรงฝันของเพื่อนร่วมชาติ

สำหรับข้าพเจ้าและทีมวิทยากร การสัมมนาเชิงปฏิบัตการใน “โครงการสร้างความมั่นคงให้แก่ระบอบประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุข” ไม่ใช่แค่งาน แต่เป็นพันธกิจที่พวกเรามุ่งมั่นตั้งใจทำ ด้วยหวังว่า เพื่อนผู้เข้ารับการอบรมในช่วงสั้น ๆ นี้จะได้รับแรงบันดาลใจ กำลังใจ แนวคิดที่จะนำไปแก้ปัญหาในท้องถิ่น สร้างสรรค์ชุมชนให้มีความสุข ร่มเย็นตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงและระบอบประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข

เราจะได้ช่วยกันสร้างสรรค์ประเทศให้ผาสุกร่มเย็น มีการเมืองที่มั่นคงเป็นธรรม เศรษฐกิจที่เลี้ยงปากท้องเราได้ ข้าวปลาอาหารอุดมสมบูรณ์ และสังคมของเราปลอดภัยเอื้ออาทรกันและกัน

ระหว่างการเดินทางไปเกาะช้างซึ่งเป็นสถานที่การอบรม พวกเราได้ชื่นชมกับความงามในธรรมชาติของท้องทะเล ภูเขาเขียว คนตราดโชคดีที่อยู่ใกล้ทรัพยากรธรรมชาติที่เป็นทั้งแหล่งอาหารและความบันเทิงใจ  แต่ใช่เพียงแง่งามของธรรมชาติ พวกเราได้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่คุกคามเกาะช้างอย่างน่าใจหายด้วย ระหว่างทางไปที่พัก พวกเราไม่อาจมองเห็นชายหาดงาม และผืนแพรของท้องทะเลได้ เพราะพื้นที่ชายหาดถูกจับจองโดยร้านค้า ร้านอาหาร หากอยากจะสัมผัสธรรมชาติ เราต้องควักเงินจ่าย

ความหนักใจกับสภาพความจริงในสังคมหวนกลับมาในห้วงคำนึง … แต่ความหวังยังอยู่

ในการสัมมนา ๓ วัน ๒ คืน กระบวนการอบรมของอาจารย์ชัยวัฒน์ช่วยให้ชาวตราดตระหนักเห็นคุณค่าในท้องถิ่นของตน ทรัพยากรที่ตนมี เห็นโอกาสที่จะอนุรักษ์และรักษาภูมิปัญญา ธรรมชาติ วิถีชีวิตให้สอดคล้องกับโลกสมัยใหม่ และหลายคนเห็นความสำคัญของการดำเนินชีวิตตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง

ข้าพเจ้าได้เรียนรู้มากมายเกี่ยวกับจังหวัดตราด รู้สึกขอบคุณบรรพบุรุษชาวตราดและชาวไทยที่ได้ดูแลรักษาธรรมชาติให้ชนรุ่นหลังอย่างเราได้ใช้และหาประโยชน์ รู้สึกขอบคุณชาวตราดในปัจจุบันที่ใส่ใจดูแลทรัพยากรให้คนทั้งชาติ รู้สึกขอบคุณหน่วยงานที่สนับสนุนการอบรมและผู้เข้าอบรมทุกท่าน ประกายตาของผู้เข้าอบรมที่ปรารถนาจะสร้างสรรค์สังคมทำให้ข้าพเจ้ามั่นใจว่า ความหวังยังมีสำหรับประเทศของเรา

ผู้สังเกตกระบวนการและถอดบทเรียน

อ่านเนื้อหา

ดาวน์โหลดเนิ้อหา

ในการจัดสัมมนาเชิงปฏิบัติการดังกล่าว มีผู้เข้าร่วมจากหลายภาคส่วน ทั้งภาคประชาสังคม ภาคการศึกษา  ผู้นำชุมชน  องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ข้าราชการ  แกนนำภาคประชาชน  แกนนำเยาวชน  รวมกว่า ๑๐๐ คน มีการจัดกระบวนการฝึกอบรมโดย  มูลนิธิการเรียนรู้และพัฒนาประชาสังคม และสนับสนุนโดยสำนักงานจังหวัดตราด

กล่าวเปิดงานและแนะนำวิทยากร

รองผู้ว่าราชการจังหวัดตราด

เริ่มต้นก่อนเข้าสู่กระบวนการฝึกอบรม  รองผู้ว่าราชการจังหวัดตราด  นายประทีป จงสืบธรรม ได้กล่าวเปิดงานพร้อมกับวัตถุประสงค์ของการจัดงานในโครงการครั้งนี้  ซึ่งเกี่ยวข้องกับเรื่องของประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทระเป็นประมุข และ ยุทธศาสตร์เศรษฐกิจพอเพียงกับการดำเนินชีวิต

ชัยวัฒน์ ถิระัพันธุ์ : วิทยากรจากสถาบันการเรียนรู้และพัฒนาประชาสังคม (civicnet)

จากนั้นก็เข้าสู่กระบวนการเพื่อเตรียมความพร้อมในฝึกอบรม  นำโดย อาจารย์ชัยวัฒน์  ถิระพันธุ์  วิทยกรกระบวนการและทีมผู้ช่วยวิทยากร   โดยวิทยากรได้ชี้แจงเจตนารมณ์ของการสัมมนาในบริบทการเมืองและสังคมปัจจุบันที่มีความหมายยิ่งต่ออนาคตของประเทศ

กระบวนการ check in  และ reflection

ผู้เข้าร่วมกำลังอยู่ในกระบวนการ check in โดยถือปากกาเคมีเป็นสัญลักษณ์

วิทยากรให้ผู้เข้าร่วมแบ่งกลุ่มใหม่ โดยเข้าร่วมกับคนที่ตนยังไม่รู้จักหรือไม่คุ้นเคย  และบรรยายเกี่ยวกับกระบวนการเช็คอิน (Check in)  พร้อมกับการใช้สัญลักษณ์เช่น ปากกา  เพื่อให้เกิดกระบวนการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน  โดยให้ทุกคนแนะนำตัวกับเพื่อนๆ ในกลุ่มว่าเป็นใคร มาจากไหน ทำอะไรอยู่และชอบอะไร  ซึ่งสิ่งที่ชอบอาจจะเป็นอดิเรกก็ได้  เพื่อเป็นการทำความรู้จักกันมากยิ่งขึ้น
หลังจากแนะนำตัวกันในกลุ่มแล้ว  วิทยากรถามว่า  ใครรู้สึกอะไร หรือได้ข้อคิดอะไรจากการพูดคุยแนะนำตัวกันบ้าง  ซึ่งเป็นส่วนของกระบวนการ reflection

ความฉลาดทางสังคม-ซุนหวู่-แนวโน้มของโลกที่เกี่ยวข้องกับสังคมไทยและสังคมตราด

บรรยาย ทฤษฎี “ก้าวแรกชองการเปลี่ยนเริ่มต้นจากหัวใจและสมอง” (heart-head-hand) และเรื่องของ ความฉลาดทางสังคม หรือ Social Intelligence  ซึ่งประกอบด้วย ความเป็นคน ความคิด และการกระทำ (being-thinking-doing)  ความรู้จากซุนหวู่  ที่กล่าวไว้เรื่อง รู้เขา รู้เรา รู้ฟ้า รู้ดิน เป็นอย่างไร และเราจะใช้ประโยชน์จากความรู้นั้นอย่างไร  เชื่อมโยงไปยังเรื่องของ คลื่นคอนราเทียป (Kondratieff) ซึ่งเป็นเรื่องแนวโน้มของโลกที่เกิดขึ้น  และวิเคราะห์ร่วมกับแนวโน้มของสังคมไทย สังคมของคนเมืองตราด  จากนั้นจึงให้ผู้เข้าร่วมได้ทำแบบฝึกหัด โดยเน้นกระบวนการมีส่วนร่วมในการฟังความคิดเห็นซึ่งกันและกันในกลุ่ม  ช่วยกันคิดว่า แนวโน้มทั้ง 5 แนวโน้มที่บรรยายนั้นเป็นจริงหรือไม่ แต่เมื่อแนวโน้มเป็นเช่นนี้ ท่านจะใช้ประโยชน์จากแนวโน้มเหล่านั้นอย่างไรได้บ้าง และจากโอกาสและแนวโน้มต่างๆ ก็ยังมีด้านที่เป็นอุปสรรค หรือ ด้านมืด เหมือนกับ หยินหยาง ที่ย่อมจะมีด้านตรงกันข้าม

คลื่น Kondratieff  /บทเรียนจากฟิลิปปินส์ และ พนันข้างประเทศไทย

อ่านบทความในหน้า 28 ของเอกสารประกอบการประชุม เรื่อง สิ้นหวังและแตกแยกบนชัยชนะที่สูญเปล่า  จาก International Herald Tribune  และ  พนันข้างเมืองไทย บทความของ ฟิลิป โบว์ริ่ง ในหนังสือพิมพ์ เดอะ เฮอรัล ทริบูน  วันที่ 5 พฤศจิกายน 2552 ซึ่งกล่าวถึง โดยธรรมชาตินิสัย คนไทยชอบสาละวนอยู่กับประเด็นปัญหาเฉพาะหน้า อย่างเช่น สถานการณ์การเมืองที่ยุ่งเหยิงวุ่นวาย ทว่าในระยะยาว คนไทยจำเป็นต้องนึกกันแล้วว่า อีก ๒๐ ปีข้างหน้านับจากนี้ ประเทศไทยจะถูกจัดลำดับอย่างไร เมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านคู่แข่ง อย่าง เวียดนาม และพม่า ซึ่งเป็นประเทศเพื่อนบ้านที่มีขนาดพื้นที่ใกล้เคียงกัน และมีประวัติศาสตร์ความเป็นรัฐชาติมายาวนานพอๆ กัน นอกจากนั้นยังต้องเทียบกับประเทศมหาอำนาจของเอเชีย อย่าง จีน และ อินเดียด้วย
นอกจากการวิเคราะห์สถานการณ์โดยรวมที่ประเทศไทยจะต้องพบเจอในอนาคตแล้ว ในบทความยังกล่าวถึงจุดเด่นของประเทศไทยที่มีทัศนคติที่อิสระเสรีและความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ของปัจเจกชน บวกกับสภาพภูมิประเทศที่ลงตัวและมีความหลากหลาย และมีการมองไปถึงประวัติศาสตร์ของชาติไทยที่ชี้ให้เห็นถึงความเป็นนักดัดแปลงและปรับตัวชั้นยอดอีกด้วย

จากนั้น วิทยากรได้อธิบายถึงคลื่น Kondratieff  ที่เกี่ยวข้องกับความซับซ้อนต่างๆ ในหัวข้อง “โลกปฎิทรรศน์และโลกซับซ้อนที่มีผลกระทบของสังคมไทย”

ในกราฟของ Kondratieff จะมีเส้นแกน x และ y คือ เส้น dynamic (พลังงาน) และ complexity (ความซับซ้อน)  เมื่อมีสถานการณ์ต่างๆ เข้ามากระทบ ในระดับความซับซ้อนที่แตกต่างกัน ย่อมเกิดผลกระทบและการแก้ปัญหาจะยิ่งซับซ้อนมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

กลับสู่รากเหง้า : การแก้ปัญหาให้สอดคล้องและสมดุล

เมื่อวิทยากรให้กลุ่มย่อยได้นั่งคุยและทบทวนโจทย์ที่ให้ไว้ จากความรู้เรื่องคลื่น และแนวโน้มของกระแสโลกที่หวนกลับเข้ามาสู่การพึ่งตนเองและความพอเพียง  ดังนั้น เมื่อมองกลับเข้ามาในตัวตนของความเป็นจังหวัดตราดแล้ว เราจะใช้ประโยชน์จากจุดนั้นได้อย่างไร

ระดมสมอง

shopping idea

หรือ ดาวน์โหลด สำหรับไว้ชมเอง

คลิกที่นี่

ขอบคุณ เวบไซต์ YouTupe.com

การเมืองเพื่อประชาชน ค้นหาเสียงสาธารณะที่มีความรับผิดชอบ แปลจากเรื่อง Politics for people : Finding A Respansible Voice

ผู้เขียน  : เดวิด แมทธิวส์
บรรณาธิการ : วีรบูรณ์  วิสารทสกุล
ผู้แปล  : พรรณิภา โสตถิพันธุ์ , พิกุล สิทธิประเสริฐกุล,  ดร.ศุภกร รักใหม่, วีรบูรณ์  วิสารทสกุล
คำนำโดย  : เดวิด  แมทธิวส์   และชัยวัฒน์  ถิระพันธุ์
คำนิยมโดย :   อภิสิทธิ์  เวชชาชีวะ   นายแพทย์ประเวศ   วะสี   อานันท์  ปันยารชุน
จำนวน  312  หน้า ราคา  295 บาท  พิมพ์ด้วยกระดาษถนอมสายตา
จัดจำหน่ายโดย  บริษัทงานดี จำกัด (ในเครือมติชน)

แปลจากเรื่อง Politics for people : Finding A Respansible Voice

ดร.เอนก  เหล่าธรรมทัศน์  ได้เขียนแนะนำไว้ดังนี้

หนังสือเล่มที่สามที่ขอแนะนำคือ  “Politics for People” แปลได้ว่า “การเมืองเพื่อประชาชน”  ชื่อฟังดาดๆ และ พื้นๆ แต่ลีลาและเนื้อหาภายในนั้นชวนให้คิดและชวนให้นำมาประยุกต์กับความเป็นจริง ของบ้านเมืองไทยได้เป็นอย่างยิ่ง

ผู้เขียน Politics for People นี้ มีชื่อว่าเดวิด แมทธิวส์ (David Mathews)

ความสำคัญของแมทธิวส์อยู่ที่ว่าเขาเป็นประธานของมูลนิธิแคทเตอริง (Kettering Foundation)  ซึ่งจัดตั้งขึ้นมาเพื่อเผยแพร่แนวคิดเกี่ยวกับการเมืองแบบใหม่ ที่มุ่งเน้นการสร้างประชาสังคม และความเป็นพลเมือง (Citizenship) ในหมู่ประชาชนอเมริกัน มูลนิธินี้ออกวารสาร หนังสือและรายงานวิจัยดีๆ จำนวนมาก ซึ่งผมเองได้อ่านอยู่บ้าง ตั้งแต่เมื่ออยู่เมืองไทยแล้ว โดยการแนะนำของ ดร.อนุชาติ พวงสำลี แห่งมหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อครั้งไปร่วมงานวิจัยเรื่องประชาสังคมด้วยกัน เมื่อหลายเดือนก่อน

ทันทีที่เห็นชื่อ แมทธิวส์ ในฐานะประธานมูลนิธิออกมาเขียนหนังสือเองผมก็รีบคว้าเอามาเป็นเจ้าของ และเปิดออกอ่านทีละหน้าอย่างสนใจยิ่ง แต่แมทธิวส์ ผู้เขียนนี้มีประวัติความเป็นมาอย่างไร
แมทธิวส์เคยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข การศึกษาและสวัสดิการสังคมของสหรัฐมาแล้ว ในยุคที่ประธานาธิบดีฟอร์ด เป็นผู้นำรัฐบาลกระทรวงนี้จัดว่าเป็นกระทรวงสำคัญซึ่งมักจะดึงดูดนักวิชาการหรือผู้ทรงคุณวุฒิผู้มากด้วยประสบการณ์และเต็มไปด้วยวิสัยทัศน์เข้ามาเป็นเจ้ากระทรวงได้เสมอ ในช่วงของประธานาธิบดีจอห์นสัน ก็เคยมี จอห์น การ์ดเนอร์ (John W. Gardner) เป็นรัฐมนตรีของกระทรวงนี้ การ์ดเนอร์เขียนหนังสือดีๆ ที่อ่านง่ายๆ สำหรับคนทั่วไปมากมายหลายเล่ม และยังเคยเป็นประธานขององค์กรสาธารณะไม่มุ่งหากำไร ที่มีชื่อว่า Common Concern (ความห่วงใยในสาธารณกิจ) อันเคยเป็นองค์กรที่มีบทบาทและมีแนวคิดใกล้เคียงกับมูลนิธิเคทเตอริงในปัจจุบันของแมทธิวส์

กลับมาที่แมทธิวส์  ก่อนหน้าที่แมทธิวส์จะเป็นรัฐมนตรีกระทรวงสาธารณสุข การศึกษา และสวัสดิการสังคมนั้น เขาเคยเป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยอลาบามา (University of Alabama) และก่อนหน้านั้นอีก เขาสอนวิชาปรัชญาการเมืองและปรัชญาสังคมในมหาวิทยาลัย 20 ปี แมทธิวส์จบการศึกษาระดับปริญญาเอกทางปรัชญาจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย (Columbia University)

ผมอ่านประวัติการศึกษา ประสบการณ์การทำงาน และวิสัยทัศน์ที่แสดงผ่านหนังสือเล่มต่างๆ ของอดีตรัฐมนตรีกระทรวงศึกษา ของสหรัฐ 2 ท่านนี้ คือ การ์ดเนอร์และแมทธิวส์ รวมทั้งสิ่งที่ทั้ง 2 ท่านนี้พยายามทำให้สังคมเมื่อพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีแล้ว ก็ได้แต่ฝันเอาไว้ว่าคงมีสักวันที่กระทรวงศึกษาฯ  และทบวงมหาวิทยาลัยของเราจะมีคนระดับนี้มาเป็นเจ้ากระทรวง และเมื่อถึงวันนั้นแล้วจึงพอพูดได้ว่าเราพัฒนาโดยเอาคนเป็นหลักจึงพอจะพูดได้ว่าเรากำลังสร้างคนที่มีความคิด และมีความพยายามปฏิรูประบบต่างๆ ได้เสมอ และจึงจะพูดได้ว่าเราเริ่มจะสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันในเศรษฐกิจโลก โดยมุ่งพัฒนาทรัพยากรมนุษย์จริงๆ

ในห้าบทแรก แมทธิวส์อาศัยงานวิจัยของกลุ่มฮาร์วูด (Harwood Group) ที่นำเสนอต่อมูลนิธิเคทเตอริงเป็นพื้นฐาน งานวิจัยชิ้นนี้สำรวจความคิดเห็นที่ประชาชนอเมริกันมีต่อการเมือง และพบว่าคนอเมริกันไม่ได้ละเลยเพิกเฉยต่อการเมือง ทั้งไม่ได้ขลาดเขลาหรือเกียจคร้านที่จะเข้าร่วมมีส่วนในทางการเมืองอย่างที่นักวิจัยและนักวิชาการอเมริกันยุคหนึ่งสรุปเอาไว้ กล่าวคือในช่วง ค.ศ. 1950 ถึง 1970 ในวงการรัฐศาสตร์

อเมริกันเคยลงความเห็นกันว่า คนอเมริกันไม่ค่อยมีความรู้  ความเข้าใจต่อการเมืองเท่าไหร่  ทั้งไม่ค่อยสนใจที่จะลงคะแนนเสียงหรือเข้าเคลื่อนไหวทางการเมืองเท่าไรนัก  คนอเมริกันไม่ได้มีพฤติกรรมและความเข้าใจอย่างที่ปรัชญาประชาธิปไตยต้องการ แต่นักรัฐศาสตร์อเมริกันในขณะนั้นบอกว่า ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรระบบประชาธิปไตยของอเมริกาก็อยู่ได้ ขอเพียงแต่ให้มีผู้นำและนักการเมืองดีๆ จำนวนหนึ่งอยู่ก็ใช้ได้แล้ว บางคนยังบอกต่อไปด้วยซ้ำว่า การมีส่วนร่วมทางการเมืองของมวลชนนั้น ถ้ามีมากเกินไป กระตือรือร้นเกินไปก็ไม่ดีนัก อาจนำไปสู่การเมืองแบบเผด็จอำนาจเบ็ดเสร็จเป็นไปได้

20 ปีต่อมา งานวิจัยของกลุ่มฮาร์วูดกลับพบว่า จริงๆ แล้วในตอนนี้คนอเมริกันไม่ได้อยู่ห่างการเมือง เพราะเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการเมือง ตรงกันข้าม การที่พวกเขาไม่สนใจติดตามข่าวสารบ้านเมือง  ไม่รับฟังการรณณรงค์ทางการเมืองและไม่ลงคะแนนเสียงในการเลือกตั้งระดับต่างๆ มากนักนั้น เป็นเพราะพวกเขารู้มากเกินไป ฉลาดเกินไป จนเกิดกลายเป็นความชิงชัง เบื่อหน่าย และท้อแท้ผิดหวังกับการเมือง พรรคการเมือง นักการเมือง กระทั่งสื่อสารมวลชน และกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ ก็ถูกระแวง สงสัย และบอกปัดปฏิเสธโดยประชาชนจำนวนมาก

งานวิจัยของกลุ่มฮาร์ดวูดชี้ชัดว่า คนอเมริกันปัจจุบัน เบื่อหน่าย และรังเกียจ นักการเมือง (ไม่ต่างจากคนไทย)
คนอเมริกันเห็นว่า “นักการเมืองเห็นแก่ตัว เอาแต่แย่งชิงตำแหน่งและอำนาจ ไม่ใช่มุ่งแก้ปัญหาให้ประชาชนและประเทศชาติ”
และยังเห็นต่อไปว่า “ไม่มีนักการเมืองคนใดที่มีตำแหน่งบริหารแล้วจะจนลง”

“การแต่งตั้งคนไปดำรงตำแหน่งต่างๆ ล้วนมุ่งเพื่อพรรคพวกเพื่อนพ้อง” (คนไทยหลายคนคงผงกหัวรับว่าบ้านเราก็เป็นอย่างนี้)
และยังมีบางคนเห็นว่า “นักการเมืองเอาแต่ฟังนักล็อบบี้ และมีแต่เอาใจหรือคล้อยตามกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ”
คนอเมริกันมองว่า “การเมืองถูกปลุกปั้นโดยหนังสือพิมพ์และสื่อมวลชน” และ “การเมืองถูกป้ายสี ใส่ไข่ ใส่นม โดยหนังสือพิมพ์”
“แม้ว่าในด้านหนึ่ง คนอเมริกันอาศัยหนังสือพิมพ์และสื่อมวลชนในการเปิดโปงและตำหนิวิจารณ์นักการเมือง แต่ในอีกด้านหนึ่ง พวกเขาก็ไม่เห็นสื่อมวลชนเป็นพระเอกหรือวีรบุรุษ บางคนยังเห็นว่า “หนังสือพิมพ์เอาแต่ลงข่าวในทางร้าย ไม่สร้างสรรค์ ไม่รอบคอบ”
จะเป็นเพราะอิทธิพลของเงินก็ตาม  คนอเมริกันส่วนใหญ่ขณะนี้เชื่อ (เช่นเดียวกับคนไทย) ว่า  อำนาจทางการเมืองไม่ได้มาโดยคะแนนเสียงที่ชอบธรรม

แต่สิ่งที่งานวิจัยของฮาร์วูดชี้ออกมาอย่างหนึ่ง ที่แสดงว่าคนอเมริกันไม่คล้ายคนไทยคือ พวกเขากำลัง
สนใจปัญหาของส่วนรวม แม้ว่าในปัจจุบันพวกเขาจะสนใจการเมือง พรรคการเมืองและนักการเมืองในระบบเลือกตั้งน้อยลง แต่พวกเขาได้ก่อตั้งหรือสนับสนุนกลุ่มต่างๆ ที่มุ่งชี้ทางออกหรือเข้าร่วมแก้ปัญหาต่างๆ ของส่วนรวม ตั้งแต่ปัญหาของชุมชน เมือง มลรัฐ ไปจนถึงปัญหาของประเทศอย่างมากมาย

การเมืองในความหมายการรณรงค์เลือกตั้ง การลงคะแนนเสียงเลือกตั้งและการแสวงหาประโยชน์เฉพาะตน เฉพาะกลุ่มแคบๆ กำลังถูกคนอเมริกันปฏิเสธ

แต่มีแนวโน้มว่า การเมืองในความหมาย “การร่วมกันดูแลแก้ปัญหาของส่วนรวมด้วยพวกเรากันเอง ด้วยตัวเราเอง”  กำลังได้รับความสนใจกำลังได้รับการปฏิบัติมากขึ้น

ที่จริงคนอเมริกัน และผู้เขียนขอเสริมว่าคนไทยก็เช่นกัน มักไม่เรียกการร่วมมือกันดูแล ทำประโยชน์ และแก้ไขปัญหาส่วนรวมของเราเองว่าการเมือง

เรามักจะเก็บคำว่า “การเมือง” ไว้ใช้กับอะไรที่เราไม่ชอบ โดยเฉพาะเมื่อเราพูดถึงการทำอะไรเพื่ออำนาจหรือผลประโยชน์อย่างไม่ชอบธรรม โดยไม่มีเหตุผลที่ถูกต้อง และไม่มีหลักวิชารองรับ และเรามักจะรู้สึกว่าการเมืองคือสิ่งไม่ดีที่คนอื่น ผู้อื่นเป็นผู้ทำ หาใช่สิ่งที่ตนเอง หรือคนดีที่ตนรักใคร่นับถือเป็นผู้ทำไม่

แมทธิวส์มีความเห็นว่า บัดนี้น่าจะถึงเวลาแล้ว ที่คนอเมริกันซึ่งกำลังทำประโยชน์เพื่อส่วนรวม ได้หันมาเข้าใจการเมืองในความหมายใหม่เสียบ้าง การเมืองในความหมายดี: การเมืองเพื่อสาธารณกิจของเราเอง
อันที่จริง การเมืองในความหมายนี้ หาใช่เป็นของใหม่ หากเป็นของเก่าล้ำค่ำ ที่พวกกรีกได้เสนอไว้เมื่อ 2 พันปีมาแล้ว  แต่ทุกวันนี้เราอยู่ห่างจากความหมายเดิมของคำนั้นมาก

แมทธิวส์เสนอว่า เราควรรื้อฟื้นความหมายดั้งเดิมของการเมืองแบบกรีกขึ้นมาใหม่ นำมันมาใช้ในยุคปัจจุบันมากขึ้น

ในขณะที่นักวิชาการจำนวนมากเคยสรุปไว้เมื่อ 20-30 ปีที่แล้วว่า จงปล่อยให้คนจำนวนมากในสหรัฐ เฉี่อยชา ละเลยต่อการเมืองไปเถอะเพราะนั่นทำให้การเมืองเป็นไปด้วยดี แมทธิวส์กลับเสนอในหนังสือซึ่งตีพิมพ์จำหน่ายในปี ค.ศ.1994 นี้เองว่า ต้องไม่ให้เพื่อนร่วมชาติเฉื่อยชา ละเลยต่อปัญหาของส่วนรวม หัวใจของข้อเสนอของแมทธิวส์ คือรื้อฟื้นการเมืองในความหมายของกรีกโบราณขึ้นมาใหม่ เอามาใช้แทนการเมืองในความหมายปัจจุบันที่น่าชิงชังและเบื่อหน่ายนั่นเอง

(มีต่อ)

แนวความคิด

ปัจจุบัน หนังสั้นเป็นสื่อรูปแบบใหม่ที่ได้รับความนิยมทั้งจากผู้ชมและผู้ ผลิตในยุคสังคมสมัยใหม่ และยังใช้เป็นเครื่องมือที่จะสื่อสารไปยังเยาวชนคนรุ่นใหม่ผ่านสื่อชนิด ใหม่ๆ เช่น เว็บไซต์ หรือ ซีดีรอม เป็นต้น

การ ประกวดหนังสั้นนั้นถือเป็นกิจกรรมที่จะได้เปิดพื้นที่ให้เยาวชนคนรุ่นใหม่ ที่มีความคิดสร้างสรรค์และมีความสามารถในการถ่ายทำหนังสั้นเพื่อนำเสนอความ คิดหรือทัศนคติในหัวข้อการประกวดต่างๆ การจัดประกวดหนังสั้นในครั้งนี้นับเป็นการจัดประกวดหนังสั้นเป็นครั้งที่ ๒ หลังจากประสบความสำเร็จจากการจัดประกวดหนังสั้นในครั้งที่ ๑ เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๕๐ ซึ่งในครั้งนั้นเป็นการสนับสนุนการมีส่วนร่วมของประชาชนในการร่างรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. ๒๕๕๐ ภายใต้ชื่อโครงการ “โรงหนังประชาชน ตอน สวัสดีประชาธิปไตย” โดยได้รับการสนับสนุนจากโครงการสนับสนุนการมีส่วนร่วมในการร่างรัฐธรรมนูญ สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี

ดังนั้น เพื่อให้กระบวนการการมีส่วนร่วมในการนำเสนอความคิดต่างๆ ทางด้านการเมืองและประชาธิปไตยของเยาวชนคนรุ่นใหม่ ให้เป็นไปอย่างต่อเนื่องและสร้างสรรค์ รายการแรงคิดทีวี ร่วมกับศูนย์ประสานงานนักเรียน นิสิต นักศึกษา และมูลนิธิสถาบันวิชาการ ๑๔ ตุลา โดยการสนับสนุนจากมูลนิธิเฟดริกเนามัน (Friedrich Naumann Stiftung Foundation) จึงได้มีการจัดการประกวดหนังสั้นขึ้นอีกครั้ง ภายใต้ชื่อโครงการ “โรงหนังประชาชน ตอน เปลี่ยน”

วัตถุประสงค์

1. เพื่อเปิดโอกาสให้เยาวชน นักเรียน นิสิต และนักศึกษามีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเมือง ของไทยในปัจจุบัน และสิ่งที่ควรจะเปลี่ยนแปลงโดยผ่านการทำหนังสั้นที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการ แสดงความคิดเห็นอย่างเสรี ตามระบอบประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม

2. เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชน ทั่วไป ได้รับทราบถึงแนวความคิดของเยาวชนคนรุ่นใหม่ที่มีต่อสถานการณ์ทางการเมือง ของไทยจากทุกภาคส่วนของสังคม ภายใต้การปกครองระบอบประชาธิปไตยผ่านหนังสั้น ที่จะมีการจัดแสดงภายหลังการตัดสินผลรางวัลการประกวดหนังสั้น

3. เพื่อสร้างจิตสำนึกในสิทธิ และหน้าที่ของเยาวชนคนรุ่นใหม่ในระบอบประชาธิปไตย รวมไปถึงการเมืองการปกครอง โดยการเผยแพร่สื่อที่สามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้โดยตรง

รูปแบบการดำเนินงานและการมีส่วนร่วม

การ จัดประกวดหนังสั้นในครั้งนี้มีกลุ่มเป้าหมายของผู้ร่วมส่งผลงานเข้า ประกวดเป็นกลุ่มเยาวชนคนรุ่นใหม่ที่มีอายุไม่เกิน ๒๘ ปีและคัดเลือกผลงานหนังสั้นจำนวน ๘–๑๐ เรื่อง ที่ได้รับรางวัลนำมาผลิตเป็นสื่อในรูปแบบต่างๆ เพื่อเผยแพร่ต่อสาธารณะชน

โครงการ ประกวดหนังสั้น จะมีการถ่ายทำสกู๊ปพิเศษเพื่อเปิดตัวโครงการ โดยพิธีกรรายการ “แรงคิด TV” รวมถึงมีการประชาสัมพันธ์ตามสถานศึกษาต่างๆ อีกด้วย โดยหนังสั้นที่ได้รับคัดเลือกจำนวน ๑๐ เรื่อง จะได้เข้าฉายในงาน “โรงหนังประชาชน ตอน เปลี่ยน” ณ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ปทุมวัน (BMA Contemporary Art Museum)

การเผยแพร่หนังสั้นที่ได้รับรางวัล จากการประกวดครั้งที่ผ่านมา หนังสั้นที่ได้รับรางวัลได้รับการนำเสนอไปในหลายช่องทาง เช่น รายการ Hot Shot Film และรายการแรงคิดTV ทางช่องทีวีไทย ทีวีสาธารณะ รายการรู้ทันประเทศไทย ของ ดร.เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง ทางช่อง ASTV News ๑ และมีการนำหนังสั้นเผยแพร่ทางเว็บไซต์ต่างๆ นอกจากนั้นผลงานหนังสั้นที่ได้รับรางวัลยังได้แจกจ่ายไปยังสถานศึกษาและ เครือข่ายภาคประชาชนต่างๆ ทั่วประเทศ ซึ่งคาดว่าจะมีประชาชนไดรับชมผลงานหนังสั้นไม่ต่ำกว่า ๑,๐๐๐,๐๐๐ คน และในครั้งนี้ผลงานที่ได้รับรางวัลก็จะนำไปผลิตเป็นสื่อในรูปแบบต่างๆ เพื่อเผยแพร่และนำเสนอผ่านช่องทางต่างๆ ต่อไป

ระยะเวลาการดำเนินงาน

* เปิดรับสมัครและส่งโครงเรื่อง วันเสาร์ที่ ๒ พฤษภาคม ๒๕๕๒

* กิจกรรมประชาสัมพันธ์ในมหาวิทยาลัย (Road Show) วันจันทร์ที่ ๘ ถึงวันพุธที่ ๑๐ มิถุนายน ๒๕๕๒

* ปิดรับสมัครและส่งโครงเรื่อง วันศุกร์ที่ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๕๒

* ประกาศผลโครงเรื่องที่ผ่านการพิจารณา วันจันทร์ที่ ๒๒ มิถุนายน ๒๕๕๒

* การประชุมเชิงปฏิบัติการ (Workshop) วันอาทิตย์ที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๕๒

* ปิดรับผลงาน วันศุกร์ที่ ๑๑ กันยายน ๒๕๕๒

* ประกาศผลหนังที่เข้ารอบ ๑๐ เรื่อง วันพฤหัสบดีที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๒

* คณะกรรมการตัดสินรอบสุดท้าย วันเสาร์ที่ ๓ ตุลาคม ๒๕๕๒

* งาน “โรงหนังประชาชน” (ฉายหนังสั้น ๑๐ เรื่อง ประกาศผล ๕ รางวัล)วันพุธที่ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๒

* งานสัปดาห์หนังสั้น “โรงหนังประชาชน” ณ หอศิลปวัฒนธรรมฯ วันศุกร์ที่ ๑๖ ถึงวันอาทิตย์ที่ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๕๒

* เผยแพร่หนังสั้นที่ได้รับรางวัลผ่านท่างสื่อรูปแบบต่างๆ

สนับสนุนโครงการโดย

* มูลนิธิเฟดริกเนามัน (Friedrich Naumann Stiftung Foundation)
*Friedrich Naumann Foundation for East and South East Asia

กติกาการประกวด

* ผู้สมัครเข้าร่วมโครงการ ต้องมีอายุไม่เกิน ๒๘ ป ีณ วันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๒ สามารถสง่ ได้ใน นามบุคคลหรือทีมละไม่เกิน ๖ คน

* ดาวน์โหลดใบสมัคร กรอก ข้อมูล เขียนโครงเรื่อง และส่งมาที่ thaipeopletheater@gmail.com หรือ ศูนย์ประสานงานโครงการโรงหนังประชาชน ๑๙๑/๘๗ อาคารซีทีไอ. ทาวเวอร์ ชั้น ๑๐ ถนนสุขุมวิท แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพฯ ๑๐๑๑๐ ภายในวันศุกร์ที่ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๕๒

* เมื่อโครงเรื่องผ่านการพิจารณาแล้ว ส่งผลงานหนังสั้นมาที่ ศูนย์ประสานงานโครงการ โรงหนังประชาชนฯ ภายในวันศุกร์ที่ ๑๑ กันยายน ๒๕๕๒

* หนังสั้นที่ส่งเข้าประกวดจะ ต้องอยู่ในรูปแบบ DV มีความยาวไม่ต่ำกว่า๕ นาทีและไม่เ่กิน ๑๕ นาที และต้องเป็นหนังสั้นที่ไม่เคยได้รับรางวัลใดๆ มาก่อน

* ผลงานที่ส่งเข้าประกวด ทางคณะกรรมการจัดงาน จะทำการ upload ผลงานที่ท่านส่งผ่านเข้าสู่เว็บไซต์ www.rangkid.com/thaipeopletheater เพื่อร่วมลุ้นรับรางวัลพิเศษ “ขวัญใจมวลชน” ซึ่งจะ มอบให้แก่ผู้เข้าแข่งขันที่มีการโหวตจากประชาชนมากที่สุด

รางวัล

ชนะเลิศ     50,000 บาท

รองชนะเลิศ อันดับที่ 1     20,000 บาท

รองชนะเลิศ อันดับที่ 2     10,000 บาท

รองชนะเลิศ อันดับที่ 3     5,000 บาท ( 2 รางวัล)

ขวัญใจมวลชน     5,000 บาท

รวม     95,000 บาท

รางวัลพิเศษ

ผลงานของผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศจะได้ออกอากาศในรายการแรงคิดTV ทางช่องทีวีไทย (TPBS)

ผู้ที่ได้รับรางวัลจะได้รับการสัมภาษณ์ออกรายการแรงคิดTV ทางช่องทีวีไทย (TPBS)

ข้อมูลการติดต่อ

ศูนย์ประสานงานโครงการโรงหนังประชาชน

191/87 อาคารซีทีไอ ทาวเวอร์ ชั้น 10

ถนนสุขุมวิท แขวงคลองเตย

เขตคลองเตย กรุงเทพฯ 10110

โทรศัพท์ 02 261 8951

อีเมล thaipeopletheater@gmail.com

วันนี้ในจุดที่เรายืนอยู่ คือเราทำงานอยู่ในเมือง ทำงานเครือข่ายสานสัมพันธ์กับคนที่ทำงาน และก็กลุ่มคนรุ่นใหม่ นักศึกษาต่างๆ เชื่อมโยงถึงอาสาสมัครทั้งหลายที่เวลาเราทำงานนอกเหนือจากที่ประเทศชาติมี วิกฤติแล้วเราเข้าไปมีส่วนร่วมกันแล้ว เรามีเครืออาสาสมัครซึ่งก็ผูกพันกันมาตั้งแต่เกิดสึนามิมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคนกลุ่มนี้จะมาเจอกันก่อน แล้วก็ตรงไปที่ๆ มีภารกิจที่เราต้องไปปฏิบัติการร่วมกัน งานตรงนี้ก็เป็นพื้นฐานสำหรับคนที่มาร่วมด้วยจิตใจให้กับส่วนรวม ซึ่งประเด็นก่อนที่เราจะก้าวไปมีส่วนร่วมกับคนที่มีจิตสำนึกความรับผิด ชอบต่อสาธารณะ ที่สามารถสังเคราะห์ เหตุและผลต่างๆ ได้ มันจะต้องผ่านกระบวนการทางจิตใจที่เขาเปิดประตูตัวเขาออกมาสู่การมีส่วนร่วม อย่างจริงใจ นอกเหนือจากภารกิจหน้าที่การงาน คือต้องมองว่าเราและตัวเองอยู่ตรงไหน และก็ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ซึ่งตรงจุดนี้คิดกับตัวเองมานานว่าเราจะไปทำงานอะไรที่เหมาะ เราจะไปเป็นอะไรไปอยู่ตรงไหน

เมื่อมาลองพิจารณาเราก็ค้นพบว่า พื้นที่ๆ เรายืนมันมีทรัพยากรที่เยอะมาก (ซิตี้แบงค์กรุงไทย) และเราก็สามารถมีเครือข่าย มีเพื่อนๆ น้องๆ ที่มีจิตใจ จริงๆ แล้วต้องบอกว่ามนุษย์ทุกคนมีจิตใจที่อยากจะทำงาน เพียงแต่ว่าเขากับเราได้มาเจอกัน และเกิดแรงบันดาลใจที่จะเดินไปร่วมกัน อันนี้ถือเป็นขั้นพื้นฐาน เรื่องงานอาสาสมัคร มองประหนึ่งว่า เป็นเรื่องอีเว้น เป็นเรื่องการทำกิจกรรม เช่นอาสาสมัครไปช่วยปลูกป่า จึงมีคำถามว่าการทำงานตรงนี้เราทำไปเพื่ออะไร คุณต้องการอะไร เช่นไป ปลูกต้นไม้ ไปเก็บขยะ อันนั้นเป็นสิ่งที่เรามองเห็น แต่สิ่งที่เรามองไม่เห็น เป็นเรื่องที่สำคัญมาก คนเราเมื่อเปิดประตูโลกของเราไปสู่เรื่องจริงที่เกิดขึ้นในสังคม real society  ซึ่ง คนๆ นั้นแต่ละคนอาจยังไม่เจอในสิ่งที่เจอ โดยเฉพาะคนในสังคมเมืองที่อยู่ในกรุงเทพกลางใจเมือง กว่าเราจะได้รับข้อมูลยืนยันที่แท้จริงนี้เราก็ได้เริ่มทดลองทำกิจกรรมที่ หลากหลาย แล้วเราก็มีการประเมิน โดยให้น้องๆ คืองานอาสาสมัครที่ไปเชื่อมเครือข่ายเพื่อนฝูง ก็มีตั้งแต่เครือข่าย สึนามิที่ยังเกาะกลุ่มเจอกันตลอดเวลา และก็จะมีพวก คือทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อนเวลาที่ใครมาจากต่างประเทศเราก็จะมาเจอกันก่อน แล้วเราก็จะไปทำกิจกรรมร่วมกัน แล้วเราก็จะมีน้องๆ ที่อยู่ในที่ทำงานที่อยู่ในซิตี้แบงค์กรุงไทย แล้วก็จะมีเพื่อนที่อยู่ข้างนอก ที่ซึ่งเป็นคนรุ่นใหม่ยังไม่ได้เป็นอาสาสมัครยังไม่มีประสบการณ์มาช่วยมา ร่วมกัน เพราะฉะนั้นชมรมที่พี่ทำก็จะประกอบไปด้วยคนในออฟฟิศประมาณพันกว่าคน และก็จะมีเพื่อนๆ ครอบครัว คือเอามาหมดใครก็ได้ คือเชิญจากงานข้างนอกมาเป็นงานข้างใน องค์กรที่เราทำอยู่เราก็ใช้ประสบการณ์จากบทเรียนที่เราทำกับงานเพื่อนๆ ข้างนอกมาถอดความคิดอะไรบางอย่างที่เราไปทำว่าจริงๆ แล้วที่เราไปทำและก็ประเมินทุกครั้ง การที่เราไปทำกิจกรรม เราก็พยายามมีความรู้ชุดต่างๆ ของวิทยากรในแต่ละเรื่องเข้าไปให้ความรู้กับคนที่ทำกิจกรรม เพราะฉะนั้นมันก็เป็นความรู้เชิงกายภาพต่อสิ่งแวดล้อมที่มีอยู่รอบๆ ตัว

สิ่งที่เราเห็นก็คือ แม้เพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ทุกคนเปลี่ยนตัวเองได้ในระดับหนึ่งแบบไม่น่าเชื่อ ซึ่งเราไม่อาจมองข้าม อย่างเรามาอ่านสิ่งที่ทุกคนเขียน เวลาเรามาทำกิจกรรมมีอยู่คนหนึ่งเขียนบอกว่าเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพบและมี ประสบการณ์มาก่อนในชีวิต กิจกรรมในตอนนั้นคือเราไปปลูกปะการัง แต่เราไม่เคยคิดว่าปะการังสร้างคนให้มาทำงานที่เกี่ยวกับสังคม เป็นเรื่องที่จุดประกายให้คนมาจุดความคิดให้ได้มารู้จักกัน ช่วงเวลานั้นใครจะคิดว่าคนที่อายุจะสี่สิบเป็นเจ้าของธุรกิจมาทำงานเป็นคน รุ่นใหม่แล้วก็ทันสมัย จะบอกว่าผมไม่มีประสบการณ์และมันทำให้ผมมีความคิดชีวิตผมเปลี่ยนไป ซึ่งเราถือว่าสิ่งที่เขาเขียนมาจากใจมันกระทบใจเราก็เลยเห็นว่า งานที่ เรามองว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ ถ้าเราได้เก็บเกี่ยวบางอย่างจากเพื่อนๆ เรา เก็บเกี่ยวนี้คือการที่เราได้ตามว่าเขาเกิดอะไรขึ้นในตัวเขาในระยะเวลาสั้นๆ เรื่องเล็กๆ ที่เรารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไม่ใหญ่ แล้วถ้าเราได้เชื่อมร้อยเจอกันแล้วก็ได้คุยกัน เราอาจยังต้องเสริมด้วยความรู้เติมลงไป แต่การที่เราได้มาเจอคนรุ่นใหม่ๆ ที่ได้เปิดประตูของตัวเขา อันนี้คิดว่ามันสำคัญและเป็นก้าวที่ให้มันมาเชื่อมร้อยกันและเป็นพลังในระยะ ยาวต่อไปได้ คือเหมือนมีธง อดีตเป็นอย่างไรไม่รู้ แต่วันนี้ฉันได้เจอตัวฉันแล้ว คือถ้าคนในวงการธุรกิจเขาจะคิดอะไรเป็น เงินไปหมด คือรุ่นใหม่มันเป็นในแนวนั้นหมดแล้ว แต่ทำอย่างไรให้เขามีอะไรได้ให้เขาเข้ามาในชีวิต แต่พอเขาเปิดตรงนี้เข้ามา เขาก็จะขยายและเปิดตัวชีวิตเขาใหม่ วันนี้เขาก็เปลี่ยนไปจากอดีตหลายๆคนก็มาเป็นเครือข่ายที่ได้ผลักดันเรื่อง งานอาสาสมัครให้เกิดแรงบันดาลใจให้กับทุกคนที่ออกไปทำงานด้วยกันแล้วกลับมา อย่างบางคนเขาเป็นต่างชาติมาอยู่ในเมืองไทยเขาเกิดที่ญี่ปุ่นไปเรียนอเมริกา เขาก็ไปนอนโฮมสเตย์ คือตอนกลางคืนชาวบ้านก็จะคุยเรื่องราวการต่อสู้สมัยก่อนว่ามาอย่างไรถึงได้ เกิดมีการอนุรักษ์อันนี้เกิดขึ้น เราก็เป็นห่วงว่าคนทำงานออฟฟิศในห้องแอร์นี้จะไปนอนโฮมสเตย์อย่างไรจะลำบาก มั๊ยมันจะถูกบ่นกันมั๊ย ปรากกว่ากิจกรรมทั้งหมดที่เขาชอบคือโฮมสเตย์ และเขาบอกว่าตอนเย็นได้คุยกับชาวบ้าน ได้รู้เรื่องราวการต่อสู้ซึ่งไม่น่าเชื่อว่ามันมีอยู่จริง คือเราเข้าใจว่าถ้าเราทำงานที่อยู่ในสังคมเราจะเข้าใจเรื่องการต่อสู้เพื่อ การอนุรักษ์ต่อแผ่นดิน ทรัพยากรซึ่งเราอยู่ตรงนี้มานาน แต่อีกฝั่งหนึ่งที่เขาไม่เคยอยู่อย่างนี้คือคนละโลกกันเลยซึ่งไม่เจออะไรแต่ มาเจอกันได้ อันนี้มันเป็นเรื่องที่สำคัญ

สร้างเงื่อนไข ให้เกิดแรงบันดาลใจเพื่อสังคม

คือไม่ใช่แค่ไปทำกิจกรรมและจบนะ มันสามารถชื่อมโยงให้ทุกคนมาดูแลกันและกัน ใครเป็นอะไรทุกคนจะรับรู้ หลังจากที่เรามาทำกิจกรรมเรื่องต่างๆ แล้ว ทุกคนก็มีกลุ่มเล็กๆ ของตัวเองคือที่ประทับใจการเกิดของน้องๆ เพื่อนๆ มีอีกกลุ่มคือเขาไปทำของเขาเอง ยกตัวอย่างเช่นกลุ่มที่เราเห็นก็คือกลุ่มประดาน้ำ อาจจะชอบดูความสวยงาม รักการท่องเที่ยวผจญภัย แต่พอเราพลิกว่าจริงๆ ความสามารถของคุณมันมีค่ามีความหมายมากกว่าการที่คุณไปดูปะการัง ซึ่งมันก็ถูกต้องแล้วในวิถีชีวิตปกติ พอเขาได้ไปกับเรา เขากลับไปอีกครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเราไปปลูกได้ประมาณไม่มากเท่าไหร่ แต่ปรากฏว่าเขากลับมาอีกทีปลูกได้มากกว่าที่เราไปทำประมาณสิบเท่า และที่สำคัญงานทั้งหมดที่เราทำ คือเราก็ได้รับส่วนสนับสนุนงบเล็กๆ เกิดจากหน่วยงานที่พี่ทำ อีกส่วนหนึ่งก็คือชมรมหาเงินเองไม่ว่าจะขายโน้นขายนี่ และอีกส่วนหนึ่งอาสาสมัคร ส่วนที่ได้เยอะที่สุดคือส่วนที่อาสาสมัครออก จะไปไหนก็แล้วแต่ดูแลตัวเองหมดไม่ว่าจะกินอยู่หลับนอน เพราะฉะนั้นการงานที่เราทำ เราแบ่งงบออกเป็นสามส่วน เราเสียสละมากในการที่เราทำทางองค์กรจะบอกเราว่าทำไมเราไม่ทำกิจกรรมที่มัน เป็น Core Image, Core Event พี่ก็จะบอกว่าวัตถุประสงค์จริงๆ พี่ไม่ได้ต้องการอย่างนั้น ทำไมเราดูเหมือนสะเปะสะปะทำหลายอย่างในสายตาคนภายนอก แต่เราจะบอกว่าวัตถุประสงค์คือต้องการให้คนที่มีความชอบแตกต่างกัน ได้มีโอกาสได้ไปเจอเรื่องที่เขาสามารถกะเทาะเปลือกตัวเราให้ออกไปเจอและก็ไป ทำอย่างอื่นในเชิงลึก หรือว่าเป็นเรื่องที่มีความหมายต่อสังคม ซึ่ง ต้องถือว่ามันเป็นอีกเสต็ปหนึ่ง ในครั้งที่หนึ่งนี้เหมือนเส้นทางชีวิตเราถ้าใครชอบเดินป่า ใครชอบไปทะเล มันจะมีเส้นทางสไตล์ของเขา คนเมืองนะคะมันจะเป็นอย่างนั้น ทีนี้เส้นทางของแต่ละคนที่ชอบ ถ้าเขาได้ไปเจอเรื่องที่มันลึกและมีความหมายของแต่ละเรื่อง และเขาเกิด Inner Mind ต่อส่วนรวมเขาจะสามารถยกตัวเขาไปสู่เรื่องอื่นได้อีกเยอะแยะ แต่ไม่ใช่เอาเรื่องอื่นมาบังคับชีวิต ในขณะที่เราทำงาน น้องๆก็จะบอกว่า พี่ผมโดนถาม ว่าทำไมงานของสิ่งนี้ไม่เน้น อีเว้นท์ หรือคอร์อีเว้นท์ เรื่องใดเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน พี่ก็เลยคุยว่าเหมือนเราได้สนทนากันตลอดกับทีม ก็เลยบอกว่าเราต้องกระจาย เราต้องชัดเจนว่าชมรมเราไม่ได้เน้นต่อผล หรืออีเว้นท์ ต่อเรื่องใดเรื่องหนึ่งเพื่อให้มีอิมเพคต่อ อิเว้นท์ นั้นหรือประเด็นนั้น แต่เรามุ่งเรื่องคนที่จะมีแรงบันดาลใจออกจากกรอบของเราไปสู่เรื่องส่วน รวมการมีส่วนอย่างจริงใจและรัก ต้องบอกว่ารักต่อเรื่องที่เราจะเดินไปให้กับสังคม ซึ่งอันนี้ก็คือรากฐานที่เข้มแข็ง แต่ถ้าคุณไปเพื่ออะไรก็ได้ต่อ อีเว้นท์นี้ แต่ว่าคุณไม่ได้รักมันอย่างลึกซึ้งพอ คุณก็อาจจะไปได้ไม่นานหรือคุณอาจจะต้องเลี้ยวซ้ายไปที่อื่นๆ หรือเลี้ยวไปมา พี่จะบอกว่าตรงนี้มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างชัดเจนเป็นฐานที่สำคัญ

ซึ่งตอนนี้เขาพร้อมแล้วที่จะไม่ใช่แค่ทำเรื่องหนึ่งเรื่องใด เขาพร้อมที่จะไปสู่เรื่องใหญ่ เขาพร้อมที่จะมาคุยกันและพร้อมที่จะต่อไปอีก พี่มองว่าเรื่องที่พวกเราทำอยู่เป็นเรื่องที่ดีทั้งนั้น ทีนี้ในมุมของพี่ก็คือทำอย่างไรให้มันขยายไปสู่การรับรู้ของคนอีกหนึ่งวง ก็เราได้ความรู้ตรงนั้นจากคนอื่นมาเยอะ และก็พอดีน้องอีกคนหนึ่งที่อยู่ในวง เขาก็จะมีกลุ่ม Computer Current ซึ่ง พวกเราก็ค่อนข้างเชยเพราะว่าพี่เป็นรุ่นก่อน เขาก็มีสมาชิกอยู่ในเว็บประมาณสองพันคน มีการมาแซทมาคุยกัน ทีนี้เราได้รู้แล้วว่าพื้นที่ตรงนั้นมันได้ถูกเกิดการ อินสไตล์ ดึงผู้คนเข้ามาเพื่อที่จะมาต่อสานกับเรื่องเหล่านี้ เลยเห็นว่าการเตรียมการสื่อสารสำหรับคนรุ่นใหม่ๆ พี่ว่าช่องเหล่านี้สำคัญและตอนนี้เรียกได้ว่า สังคมออนไลน์ที่อิสระ อย่าง กูเกิ้ล,ยาฮู ที่เป็นเว็บใหญ่ๆ แต่มันเริ่มมีการเกาะกลุ่มบนเว็บในลักษณะอย่างนี้เยอะ ถ้าเราสามารถเข้าไปและมีการปฏิสัมพันธ์กันได้มันก็ดีทีเดียวก็มองดูว่าตรง นี้น่าสนใจ

บางกอกฟอรั่ม http://www.bangkokforum.net/about_us.htm
ชมรมกรุงไทยอาสา http://www.cser.ktb.co.th/project17.html                                                                                                   สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา  http://www.ldinet.org/2008/index.php?option=com_content&task=view&id=464&Itemid=31

นักวิจัย ชุดโครงการ MEAs Watch สกว.ฝ่ายสวัสดิภาพสาธารณะ

3 มีนาคม 2552

ปัจจุบันอุตสาหกรรมเกษตรเชิงพาณิชย์ เครื่องสำอาง หรือยาต่างก็ให้ความสำคัญกับเทคโนโลยีชีวภาพเป็นอย่างมาก อุตสาหกรรมเหล่านี้สร้างรายได้มหาศาลในแต่ละปี ผลักดันให้ธุรกิจด้านไบโอเทคขยายตัวสูงขึ้น ในปี ค.ศ.2006 บริษัทด้านไบโอเทคในประเทศสหรัฐอเมริกามีรายได้เพิ่มขึ้นเป็น 73.4 พันล้านเหรียญสหรัฐ หรือเพิ่มขึ้น 14 เปอร์เซ็นต์ เช่นเดียวกับในทวีปยุโรป สินทรัพย์ของบริษัทด้านไบโอเทคก็เพิ่มขึ้นเป็น 62.1 พันล้านยูโร การขยายตัวของอุตสาหกรรมไบโอเทคเป็นสาเหตุสำคัญประการหนึ่งของการขยายปริมาณการสำรวจทางชีวภาพ (Bioprospecting) ในประเทศต่างๆ ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสมบูรณ์ เช่น ประเทศบราซิล อินเดีย และอีกหลายประเทศในทวีปแอฟริกา รวมทั้งประเทศไทย

ประชาคมระหว่างประเทศตื่นตัวต่อการใช้ประโยชน์ทรัพยากรพันธุกรรม และกังวลต่อปัญหาการลับลอบเข้าถึงและใช้ประโยชน์โดยประเทศที่เป็นเจ้าของทรัพยากรพันธุกรรมดังกล่าวไม่ได้รับประโยชน์ใดๆ เลย ที่เรียกว่า “โจรสลัดชีวภาพ” (Bio-piracy) และหยิบยกเป็นประเด็นเจรจาในเวที CBD และนำมาสู่การเจรจาเพื่อจัดทำระบอบระหว่างประเทศว่าด้วยการเข้าถึงและแบ่งปันผลประโยชน์ (International Regime on Access and Benefit-sharing- IRABS)

บทความนี้จะกล่าวถึงเหตุผลและความจำเป็นในการปฏิรูปกฎหมายเกี่ยวกับการบริหารจัดการทรัพยากรชีวภาพในประเทศไทย เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ประเทศไทย และสอดคล้องกับหลักการอนุรักษ์และใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนตาม CBD โดยบทความนี้จะแบ่งเนื้อหาเป็น 4 ส่วน ส่วนแรกจะเป็นสภาพปัญหาและอุปสรรคทางกฎหมายในการบริหารจัดการทรัพยากรชีวภาพของประเทศไทย ในส่วนที่สองเป็นผลกระทบที่เกิดจากปัญหาและอุปสรรคดังกล่าวต่อการใช้ประโยชน์ทรัพยากรชีวภาพในเชิงเศรษฐกิจ ถัดไปจะเป็นข้อเสนอแนวทางพัฒนาปรับปรุงกฎหมายของประเทศไทยเพื่อให้เอื้อและเกิดประสิทธิภาพต่อการบริหารจัดการทรัพยากรชีวภาพ และส่วนสุดท้ายเป็นบทสรุป

อ่านข้อมูลเพิ่มเติม และดาวน์โหลดฉบับเต็มได้ที่นี่ :  http://www.measwatch.org/autopage/show_page.php?t=19&s_id=91&d_id=91

หลังจากที่ ถูกเชิญไปเป็นวิทยากรสาธิตและสอนปั้นดินให้กับ ครู,บุคลากร และผู้ปกครองของนักเรียนโรงเรียนรุ่งอรุณ อีกทั้งขนผลงานเซรามิกอาร์ตไปจัดแสดงในชื่อ นิทรรศการดลใจ‏ และ เป็นวิทยากรร่วมกับ ดร.อู่ทอง โฆวินฑะ,อ.อรยา สูตะบุตร และ อ.กรินทร์ กลิ่นขจร ในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งชมรมหรี่เสียงกรุงเทพ เสวนาในหัวข้อ “ความเงียบงาม” โดยมี อ.ผ่อง เซ่งกิ่ง เป็นผู้ดำเนินรายการ ณ เรือนศิลปะรสิกคาม โรงเรียนรุ่งอรุณ

ศิลปินหญิง ปานชลี สถิรศาสตร์ ยังได้แจ้งข่าวมาว่ากิจกรรม เยือนมุมสงบกรุงเทพฯ ครั้งที่ 7 ซึ่งใช้ชื่อว่า “เดินชมพฤกษาพาเพลิน” กำลังจะมีขึ้น ในวันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2552 เวลา 07.00 - 16.30 น. โดยครั้งนี้ได้วิทยากรเป็น ผศ.ยงยุทธ จรรยารักษ์ ผู้ที่เคยนำสมาชิกชมรมหรี่เสียงฯ และผู้ที่สนใจ ชมกรุงมาแล้วหนหนึ่ง กับกิจกรรม “ย่ำดูเมือง แสนเรืองรอง มองหามุมสงบของชีวิต” และทุกคนก็ต่างติดอกติดใจร้องขอมาอีก เป็นผู้นำชมพื้นที่สีเขียวกลางกรุงอันเงียบสงบของ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ซึ่งตามกำหนดการณ์ เวลา 07.00 น. เมื่อสมาชิกทุกคนมาพบกัน ณ ใต้ร่มจามจุรี (ลานหลังพระบรมรูปสองรัชกาล) และรองท้องด้วยอาหารเช้าเบา ๆ พร้อมกาแฟอุ่นๆ ผศ.ยงยุทธ ก็จะพาทุกคนไปเรียนรู้ธรรมชาติพันธุ์พฤกษานอกตำรา พร้อมค้นหาวิธีคิดของศิลปินในสยาม ก่อนที่จะไปเติมพลังใส่กระเพาะ ณ ตลาดสามย่าน

หลังจากนั้นมาพบกันอีกครั้งที่ลานใต้ตึกอธิการบดี ต่อด้วยการเดินชมพรรณไม้ที่หอมที่สุดในประเทศ,ชมเรือนไทยสไตล์ตะวันตก และสิ้นสุดการชมพฤกษา ณ สวนครุศาสตร์ แล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน ณ ปากอุโมงค์ลอดถนนแห่งเดียวในประเทศไทย

ค่าลงทะเบียน คนละ 150 บาท (รวมอาหารเช้า) โดยผู้ที่สนใจร่วมกิจกรรม ต้องรีบติดต่อไปที่ ปานชลี สถิรศาสตร์ ผ่านทาง quietbangkok@hotmail.com หรือ อ.กรินทร์ กลิ่นขจร คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ผ่านทาง projectsilence@hotmail.com หรือ โทร. 089 -146-4848 ตั้งแต่วันนี้เป็นเป็นต้นไป เพราะกิจกรรมทุกครั้งที่ผ่านมา เปิดรับสมัครเมื่อไหร่เต็มตลอด และในวันอาทิตย์ อย่าลืมเตรียม หมวก,รองเท้าที่สวมใส่ง่าย เดินสบาย,น้ำดื่ม และกล้องส่องทางไกล เพื่อดูนก ดอกไม้ และใบไม้ ไปด้วย

ผศ.ยงยุทธ จรรยารักษ์ “จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นพื้นที่สี เขียวกลางกรุงที่สงบเงียบ เหมาะแก่การพักผ่อนหูและตา ทั้งยังมีพันธุ์ไม้หลากชนิดที่น่าเรียนรู้ จึงขอชวนผู้รักต้นไม้มาร่วมกันเดินชมพันธุ์พฤกษ์ เพื่อความเพลิดเพลินใจด้วยกัน”

ความเป็นมาของชมรมหรี่เสียงกรุงเทพฯ (Quiet Bangkok Club) ตั้งแต่ปี พ.ศ.2546 เป็นต้นมา ได้มีการรวมตัวจากกลุ่มคนหลายอาชีพ ที่เล็งเห็นว่า กรุงเทพมีภาวะมลพิษเกิดขึ้นทุกตรอกซอย และอยากให้กรุงเทพเป็นเมืองสงบ มีคุณภาพชีวิตที่ดี เพื่อรณรงค์แก้ไขมลพิษทางเสียง โดยใช้ชื่อกลุ่มว่า ชมรมคนรักความเงียบ และ ชมรมคนเกลียดเสียงดัง เพื่อเสนอความคิดของการทำสื่อที่ให้ความรู้เรื่องมลพิษทางเสียงแก่ประชาชน

ในปี พ.ศ. 2548 -2549 รถไฟฟ้าบีทีเอส ติดตั้งโทรทัศน์สำหรับพื้นที่โฆษณาที่ชานชาลาและในรถไฟฟ้า ซึ่งมีระดับเสียงเกินมาตรฐานไปมาก มีผู้ร้องเรียนจำนวนมากว่าเสียงดังภายในรถสร้างความเครียดและรบกวนเวลาพัก ผ่อนของผู้โดยสาร ชมรมคนรักความเงียบและชมรมคนเกลียดเสียงดัง ซึ่งขณะนั้นมีสมาชิกอยู่ราวแปดสิบคน ได้ทำจดหมายถึงผู้บริหารบีทีเอส เพื่อเรียกร้องให้ลดเสียง และขอให้ปรับปรุงเป็นโฆษณาที่ไม่ใช้เสียง จนได้รับความสนใจเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์หลายฉบับ

ต่อมาชมรมมีสมาชิกเพิ่มขึ้น ซึ่งมีทั้งนักวิชาการสิ่งแวดล้อม สถาปัตยกรรมศาสตร์ สุนทรียศาสตร์ วิศวกร แพทย์ ตัวแทนจากองค์กรภาคเอกชน และนักศึกษา ตลอดจนมีผู้ร่วมลงชื่อคัดค้านเสียงดังกว่าห้าร้อยคน จึงได้ก่อตั้งเป็น “ชมรมหรี่เสียงกรุงเทพ” เพื่อปรับความคิดในการรณรงค์ต่อสู้เสียงดัง มาเป็นการสร้างภาคีความร่วมมือของภาคเอกชนและองค์กรของรัฐ ในการอยู่ร่วมกันในพื้นที่อย่างถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน โดยใช้เสียงให้เหมาะสมตามมาตรฐานองค์การอนามัยโลก และส่งเสริมกิจกรรมที่สร้างสำนึกและให้คุณค่าแก่ความเงียบ

เพื่อ ให้เรามีพื้นที่สำหรับการใช้เวลาในการสงบจิตใจ และ ตั้งสติในการดำเนินชีวิต ก่อนที่เราจะหลงทางไปไกลกว่านี้ และหูตึงมากไปกว่านี้

ที่มา : ผู้จัดการออนไลน์  http://www.manager.co.th/MetroLife/ViewNews.aspx?NewsID=9520000020389

ชมรมหรี่เสียงกรุงเทพ :  http://www.quietbangkok.org

ดร.เอื้อจิต วิโรจน์ไตรรัตน์ ผู้อำนวยการโครงการศึกษาและเฝ้าระวังสื่อเพื่อสุขภาวะของสังคม (มีเดียมอนิเตอร์) แถลงผลการศึกษารอบที่ 14 เรื่อง ‘เรตติ้งรายการโทรทัศน์: จุดเด่นและข้อจำกัด’ ซึ่งเป็นการศึกษาและวิเคราะห์เนื้อหารายการโทรทัศน์ทุกประเภทของสถานี โทรทัศน์ฟรีทีวีทุกช่อง ตลอดเวลา 24 ชั่วโมง ในช่วงวันที่ 1-7 ตุลาคมที่ผ่านมา โดยดร.เอื้อจิต กล่าวว่า สถานีโทรทัศน์ทุกช่องมีสัดส่วนรายการประเภทความเหมาะสมของสื่อโทรทัศน์ (เรตติ้ง) ‘ท’ (รายการทั่วไป เหมาะสำหรับผู้ชมทุกวัย) มากที่สุด ซึ่งสถานีโทรทัศน์ช่อง3, 5, 9 และTITV มีสัดส่วนมากกว่าร้อยละ50 เนื่องจากอาจเป็นเหตุผลด้านการตลาด เพื่อกำหนด’กลุ่มตลาดผู้ชมหลัก’ มากกว่าการกำหนดตามสัดส่วนเนื้อหากระจายตามกลุ่มผู้ชมต่างๆ

ส่วน รายการประเภทเรตติ้ง ‘ป’ (รายการที่เหมาะสมสำหรับเด็กในปฐมวัย ช่วงอายุ 3-5 ปี) นั้น ไม่มีในสถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีทุกช่อง ทั้งนี้ รายการเด็กหรือรายการประเภทเรตติ้ง ‘ด’ จากที่เคยมีสัดส่วนประมาณร้อยละ 10-15 ในทุกช่อง กลับเหลือเพียงร้อยละ 1 เท่านั้น ซึ่งในบางช่องไม่มีเลย ซึ่งอาจตั้งข้อสังเกตุได้ว่าอาจมีปัจจัยบางตัว เช่น การตลาดหรือการโฆษณา แทรกแซงการผลิตรายการสำหรับเด็กดังกล่าว

ด้านนายธาม เชื้อสถาปนศิริ หัวหน้านักวิจัยโครงการฯ กล่าวว่า ร้อยละ 53.8 ของรายการโทรทัศน์ทั้งหมด ให้เรตติ้งไม่ตรงกับการศึกษาของโครงการฯ ตรวจวัด ซึ่งมีทั้งการให้ระดับเรตติ้งสูงกว่าเนื้อหาที่เป็นจริงและการให้ระดับ เรตติ้งต่ำกว่าระดับความเป็นจริง โดยช่องที่จัดเรตติ้งไม่ตรงมากที่สุด ได้แก่ ช่องTITV รองลงมาคือช่อง 3, 5, 11 และช่อง 7 อย่างไรก็ตาม ภาพรวมของสถานีโทรทัศน์ที่มีสัดส่วนรายการที่ไม่ระบุเรตติ้ง มีสูงถึงประมาณร้อยละ 40

ดร.วิลาสินี พิพิธกุล อดุลยานนท์ ผู้อำนวยการสำนักรณรงค์และสื่อสารสาธารณะเพื่อสังคม(สสส.) กล่าว ว่า สถานีโทรทัศน์มีการจัดเรตติ้งเพียงร้อยละ 40 อาจเนื่องจากเครื่องมือวัดเรตติ้งมีความซับซ้อนและยุ่งยาก โดยตัวแปรหลายตัวมีรายละเอียดมากเกินไปและกว้างเกินไป ทั้งนี้ ดร.วิลาสินี ได้กล่าวแสดงความคิดเห็นว่า ควรรื้อสร้างความเคยชินต่อความรุนแรงในสังคมและวัฒนธรรมไทย และทำให้เครื่องมือการใช้เรตติ้งเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมการรับสื่อในบ้าน เรา

‘ดิฉันคิดว่าความรุนแรงเป็นเรื่องที่สำคัญ เพราะมันฝังอยู่ในระบบคิดและวัฒนธรรมของคนไทย ในขณะที่เรื่องเพศและการใช้ภาษา เราอ่อนไหวกับมันค่อนข้างมาก สังคมไทยอ่อนไหวกับเรื่องนี้มากกว่าเรื่องความรุนแรง เพราะฉะนั้นอาจเป็นสาเหตุที่เรามีตัวแปรเรื่องความรุนแรงเยอะ เครื่องมืออันนี้เป็นเครื่องมือที่มีขึ้นเพื่อคุ้มครองเด็กและเยาวชน แต่ในขณะเดียวกัน ความสำเร็จของเครื่องมือนี้อยู่ที่ผู้ผลิต จำเป็นที่สุด คือผู้ผลิตและสถานีต้องเป็นผู้จัดการเครื่องมือนี้ด้วยตัวเขาเอง โดยภาคสังคมเป็นฝ่ายหนุนทัพหรือส่งเสริม’ ผู้อำนวยการ สสส. กล่าว

ด้านนายประวิทย์ มาลีนนท์ กรรมการผู้จัดการ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 กล่าว ว่า ความยุ่งยากของการจัดเรตติ้งของประเทศไทย เนื่องจากใช้มาตรฐานของต่างประเทศ ซึ่งมีมานานกว่า 10 ปี ประกอบกับข้อแตกต่างระหว่างไทยกับต่างประเทศคือรสนิยมในการชมรายการของผู้ชม จึงขอความเป็นธรรม อย่ามองเป็นความบกพร่องของสถานีเพียงอย่างเดียว

‘เรา เองพยายามจะทำแต่สิ่งดีๆ เราไม่ค่อยหยิบมาพูดกัน อย่างเช่น แฟนพันธุ์แท้ อัจฉริยะข้ามคืน กล่องดำ เป็นความรู้ทั้งนั้น แต่ไม่มีใครพูดถึง เราพูดถึงแต่นางเอกตบกับตัวร้าย เราพูดถึงแต่กรรชัย (กำเนิดพลอย) แล้วจะหาโอกาสให้รายการดีๆ แทรกขึ้นมาได้อย่างไร ผมจะหาโอกาสไปเดินสำรวจเรื่องที่ผมพยายามจะทำให้ได้ที่สุด ก็คือ รายการ ถ้าคุณแน่ อย่าแพ้ป.4 ว่าทำออกมาแล้วจะประสบความสำเร็จหรือไม่ คนดูรับหรือไม่ เราเรียกร้องขอรายการดีๆ ผมเชื่อว่ายังมีคนอยู่เยอะมากที่ไม่เคยดู จะเรียกร้องอะไรดีๆ ต้องช่วยกันด้วย’ นายประวิทย์ กล่าว

ที่มา  :  http://mediamonitor.in.th/